بگذاريد بلكه عاطفه و محبّت نسبت به اين مردم بايستى از راه ديگر به كار برده شود كه براى آنها نتيجه داشته باشد و بشما زيان نرسد و مهربانى به آنها فقط به غذا و لباس دادن است كه پوشيده و سير باشند . 2 - در جمله ى : * ( ( لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً ) * تا آخر ) اگر دليلى از اجماع و حديث قابل عمل نداشته باشيم و فقط به ظاهر آيه بخواهيم عمل كنيم از جمله هاى نهى تصرّف شخص غنى در مال يتيم و اجازه ى تصرف فقير و امر باستضعاف و امر بگرفتن شاهد مجموع اينها بما مىفهماند : چون رسيدگى به كار يتيم و حفظ اموال او از كارهاى عمومى و اجتماعى است ، مانند حفظ جان و ناموس و نجات گرفتاران و نظائر آن كه از واجبات كفائى است پس بايد مسلمين بدون هيچ حق و اجرت به كار يتيم و حفظ مال او رسيدگى كنند و فقط با كمال اضطرار به اندازه ى رفع حاجت از مال او تصرف كنند و اگر توانستند آن را جبران كنند و بيتيم پس بدهند و با احتمال اتّهام و اختلاف ميان يتيم و سرپرست او طبق جمله ى : « فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ » لازم است در هنگام تحويل دادن اموال يتيم از او رسيد بگيرند ، ليكن فقها حكم كرده‌اند كه : جايز است بر سرپرست يتيم استفاده ى از آن و نسبت به اشخاص و اندازه ى آن اختلاف كرده‌اند و چند قول دارند كه در كتب فقه مفصّل نوشته است . [ سوره النساء ( 4 ) : آيات 7 تا 10 ] لِلرِّجالِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوالِدانِ وَالأَقْرَبُونَ وَلِلنِّساءِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوالِدانِ وَالأَقْرَبُونَ مِمَّا قَلَّ مِنْه أَوْ كَثُرَ نَصِيباً مَفْرُوضاً ( 7 ) وَإِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى وَالْيَتامى وَالْمَساكِينُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْه وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً ( 8 ) وَلْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّه وَلْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً ( 9 ) إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيراً ( 10 )